KEPAX

W metodzie wymiany elementów stosuje się spawanie metodą MIG/MAG i zgrzewanie oporowe punktowe. / Stosując spawanie metodą MIG/MAG uzyskuje się połączenie spoina ciągłą, przerywaną i punktową. Spoinę ciągłą uzyskuje się podając drut elektrodowy w sposób ciągły. Czas trwania procesu jest regulowany przyciskiem włączającym, znajdu­jącym się na palniku. Czas trwania łuku ma wpływ na głębokość wtopu Rys. 5.79. Spawanie ciągłe zwiększa głębokość Rys. 5.80. W przypadku spawa- wtopu nia elementu pochyłego zmniej- W przypadku spawania z przerwami głębokość sza się głębokość wtopu, a spaw wtopu zmniejsza się staje się szerszy (rys. 5.79). Spawanie ciągłe daje głębszy wtop. Jeżeli zastosuje się spa­wanie z przerwami zmniejsza się głębokość wtopu. Zmniejsza się ona również w przypadku spawania elementu pochyłego (rys. 5.80). Istotna dla przekroju spoiny jest odległość palnika od materiału spawanego. Od odległości tej jest uzależniona długość łuku. Odległość dyszy od po­wierzchni spawanej powinna wynosić 8—10 mm. Na rysunku 5.81 poka- zano oddziaływanie długości łuku na przekrój spoiny. Spawanie długim łukiem zmniejsza głębokość stapianego miejsca, spaw staje się szeroki, zanieczyszczenia wyraźnie się zwiększają. Spawanie łukiem krótkim (przy tym samym natężeniu prądu) zwiększa głębokość stapianego miej­sca, spaw jest węższy z mniejszą ilością zanieczyszczeń. Przed rozpoczęciem spawania drut elektrodowy powinien wystawać z palnika 8—10 mm. Po sprawdzeniu prawidłowości dopasowania łączo­nych elementów i ich zamocowania koniec drutu elektrodowego jest kie- Rys. 5.81. Oddziaływanie dłu­gości łuku na przekrój spoiny rowany w stronę krawędzi łączonych części. Palnik spawalniczy należy prowadzić płynnie bez zrywów, wzdłuż połączenia spawanego. Szew pio­nowy jest zawsze wykonywany od góry do dołu. Przed wykonaniem spawania zasadniczego, należy dokonać połączenia (sczepienia) punktowego części zamocowanych doraźnie kleszczami szyb­komocującymi. Sczepienia dokonuje się spawając punktowo w miejscach przetłoczeń i zagięciach blach. W przypadkach spawania dotyczącego większego odcinka sczepienia należy je dokonać w ten sposób, aby punk­ty spawania były w odległości nie mniejszej niż 40—50 mm od siebie. Po tym zabiegu można usunąć kleszcze szybkomocujące. Przed spawa­niem zasadniczym należy punkty sczepienia zeszlifować do poziomu me­talu podstawowego. Spawanie zasadnicze wykonuje się fragmentami (mogą to być odcinki między dwoma punktami sczepienia blach, położone z dala od siebie). Rys. 5.82. Spawanie progu spoiną ciągłą Rys. 5.83. Spawanie punk­towe półautomatem spa­walniczym W ten sposób krótkimi, maksymalnie oddalonymi od siebie, odcinkami wykonuje się cały szew. Zmniejsza to deformacje i wypaczenia powsta­jące w czasie spawania. Spawanie ciągłe metodą MIG/MAG stosuje się przeważnie do łączenia elementów na styk. Na rysunku 5.82 pokazano spawanie progu spoiną ciągłą. W celu zespawania dużych odkrytych powierzchni (np. płaty elemen­tów ruchomych nadwozia) stosuje się spawanie przerywane. Cykliczne Rys. 5.85. Masa zgrzewadła do zgrzewania oporowego wymaga operowania nim oburącz Rys. 5.84. Przekrój zgrzei­ny w czasie zgrzewania oporowego 1 — blacha, 2 — elektroda, 3 — punkt zgrzewania przerwy w podawaniu drutu spawalniczego powodują wygaszenie łuku. Tworzy to warunki do stygnięcia jeziorka stopionego metalu. W czasie przerwy nie wyłącza się dopływu prądu spawania i gazu ochronnego. Taki sposób spawania powoduje obniżenie wpływu termicznego na części spawane i zmniejsza niebezpieczeństwo przepalenia blachy. Połączenia punktowe dwu blach stosuje się do łączenia elementów na 193 13 — Nowe metody napraw.. Rys. 5.86. Zastosowanie półauto­matu spawalniczego i zgrzewadła do łączenia fragmentu błotnika 1 — strefa spawania punktowego 3 i mm półautomatem spawalniczym, 2 — — strefa zgrzewania punktowego — zakładkę. Półautomat spawalniczy umożliwia wykonanie spawania punk­towego operując palnikiem z jednej strony połączenia (rys. 5.83). Ko­rzystniejszy efekt połączenia punktowego uzyskuje się wykonując per­forację na obrzeżu elementu nadwozia, który jest przewidziany do łą­czenia na zakładkę z elementem wymiennym (otwory wykonuje się per­foratorem). Podczas spawania drut spawalniczy jest kierowany prosto­padle do otworu. Właściwą odległość dyszy zapewnia końcówka dystan­sowa (rys. 4.82). Punkty łączenia są lekko wypukłe, należy je zeszlifo-wać. Spawanie punktowe z perforacją blachy określa się jako elektroni-towanie. Zgrzewanie elektryczne oporowe ma wiele zalet w porównaniu ze spawaniem metodą MIG/MAG. Charakteryzuje się jeszcze mniejszym na­grzewaniem spawanych części, nie wymaga też prac przygotowawczych, takich jak perforowanie powierzchni połączenia. Miejsca połączeń w przy­padku stosowania zgrzewania oporowego są prawie niezauważalne (rys. 5.84). Zmniejsza to pracochłonność operacji przygotowawczych przed lakierowaniem. Zgrzewanie oporowe punktowe nie powoduje zmian struktury metalu w połączeniu. Wpływa to korzystnie na odporność koro­zyjną zgrzeiny. Ograniczeniem stosowania zgrzewania punktowego w naprawach nad­wozi jest konieczność spełniania szczególnych wymagań dotyczących czy­stości miejsc zgrzewanych. Utrudnieniem jest też potrzeba stosowania dużego zestawu elektrod kształtowych umożliwiających dostęp do po­szczególnych fragmentów nadwozia. Znacznie cięższe od palnika półauto­matu spawalniczego są również zgrzewadła do zgrzewania punktowego (rys. 5.85). Z takiej oceny obu metod łączenia punktowego wynika fakt, że w praktyce wykonawczej obie metody są stosowane równolegle (rys. 5.86). Rys. 5.87. Obróbka powierzchni spawanej szlifierką z tarczą ela­styczną